Zolang als ik me kan herinneren ben ik met voeding bezig. Eerste herinneringen gaan terug naar de middelbare school waar ik ladingen roze koeken naar binnen werkte en sinas dronk bij mijn ontbijt. Niemand die dat door had voor mijn gevoel. Op mijn 16e had ik mijn eerste echte baantje bij de AH. Ik werkte vaak en voordat ik naar huis ging, kocht ik snoep. En koek. En M&M’s. Allemaal tegelijk. En omdat ik dat niet het huis mee in wilde nemen en niet wilde dat mijn ouders hier achter kwamen, at ik alles op voordat ik thuis kwam. Het gezonde eten thuis en de beweging (fietsen naar school, twee keer in de week hockey) zorgden ervoor dat ik niet dichtgroeide in die tijd. Wel werd ik van een te dun meisje een wat voller meisje.

Op mijn 18e verhuisd naar Groningen. Zelf koken, zelf je dagen indelen. Vaak naar de kroeg om daarna bij de FEBO de 4e maaltijd van de dag te eten. Binnen een paar maanden was ik getransformeerd tot een toch behoorlijk zware studente. Ik weet het niet precies, omdat ik niet zeker weet wat ik woog toen ik naar Groningen toeging, maar ik ben in een half jaar tijd zo’n 22 kilo aangekomen. Alsof het niets was.

Nu, een kleine 20 jaar later, oef, ik word oud, ben ik die studenten “bier en roze koek”kilo’s nog niet kwijt. Ik ben er ook niet meer aangekomen trouwens. En ondanks dat er veel mensen zijn, die zouden tekenen voor het gewicht dat ze op hun 18e hadden, is het voor mij geen reden voor blijheid. 

De afgelopen 20 jaar hebben zich namelijk gekenmerkt als een periode waarin ik non stop met mijn voeding bezig ben geweest. Ok, misschien niet de volledige 20 jaar, maar toch zeker de gehele periode na mijn studeren.

Hoe hard mensen ook roepen dat je leuk bent, er goed uit ziet en echt niet zo dik bent, zelf weet je wel beter. En dus heb ik verschillende pogingen gedaan om het gewicht er af te krijgen. Allemaal zonder blijvend succes overigens. 
Ieder hapje / slokje dat ik in mijn mond heb gestopt de afgelopen jaren is voor mij gekoppeld aan een gedachte over de bijbehorende calorieën en de impact daarvan op mijn lichaam. 

Voor het schrijven van dit stukje heb ik gezocht op de definitie van een eetstoornis en de kenmerken daarvan. “Gelukkig” val ik niet in een van de vaste eetstoornissen. Ik heb geen anorexia, geen boulimia en zelfs de eetstoornis NAO (niet anders omschreven) lijkt niet de lading te dekken. En ja, ik weet dat een diagnose alleen door een deskundige gemaakt mag worden, maar toch ben ik van mening dat ik een stoornis heb. Misschien dan niet een uit een boekje, maar ja, standaard ben ik sowieso niet 😀

Voor mezelf dus nu besloten dat ik een ongezonde relatie met voeding heb, en eigenlijk ook met mezelf, met mijn eigen lichaam dan. Een tweede ding dat ik besloten heb, is dat ik het anders ga doen vanaf nu. Een nieuwe start dus, zoals ik het in mijn titel heb omschreven.

Ik hoop over een jaar op een punt te zijn dat ik niet meer weet hoeveel calorieën er in een bepaald type voedsel zitten. Dat ik niet meer weet hoeveel punten een croissantje kost. Dat ik kan genieten van een avondje uit, zonder dat ik me daar nog drie dagen schuldig over voel en dan maar besluit dat die twee mini Snickers ook nog wel kunnen. Dat ik vrede gesloten heb met mezelf over hoe ik er uit zie en hoeveel ik weeg. Eigenlijk wil ik helemaal niet meer weten hoeveel ik weeg.

Hoe ik dat ga doen? Geen idee. Wat ik wel weet: ik ga het alleen doen. Proberen mijn lichaam wakker te schudden zodat ik weer naar mijn eigen signalen kan luisteren. Niet meer luisteren naar de mening van anderen, want werkelijk iedereen heeft een andere mening. Zelfs mensen die er voor naar school geweest zijn, zijn het niet met elkaar eens. Voor mij dus nu een nieuwe start, ik kijk er naar uit!b