Niet in alles in mijn leven draait om eten. Wel veel, dat moet ik toegeven, maar niet alles. Ik doe ook nog wel eens andere dingen, waar ik ook wel eens een blogje over wil schrijven. En aangezien mijn website mijn website is, kan ik dat gewoon doen. Dus bij deze.

Voor werk ben ik op dit moment in de US. Spannende tijden hier, zeker vandaag met Election Day. De mensen met wie ik hier spreek verwachten dat Trump nog wel eens kan gaan winnen, dus ik houd mijn hart vast. Ben benieuwd of ik nog wat van het gebeuren mee ga krijgen, maar tot nu toe is het hier niet bijzonder. Het wachten is tot 6pm, wanneer de eerste stembureau’s sluiten. Dat is dus 12 uur bij jullie, dus ik krijg waarschijnlijk wel eerder mee of de wereld gek geworden is.

Maar even terug naar de reis hierheen. Wat een beleving was dat. Eerst op zaterdag een mooie housewarming gehad in ons nieuwe paleis waarna Jaap mij op zondag naar Schiphol bracht. Keurig netjes op tijd op Schiphol. Immense rij voor de security check, maar goed, keurig op tijd vertrokken dus, dus geen paniek.

Op naar het vliegtuig. Ik mocht helaas geen business class vliegen, maar economy comfort werkt ook. Dacht ik. Ik was nog blij aan het zijn dat de economy comfort stoelen gescheiden waren van het echte plebs 🙂 toen mijn buurman aan kwam lopen. En of hij er iets aan kon doen of niet, dat weet ik niet, maar deze meneer kon makkelijk drie economy comfort stoelen in zijn eentje bezetten. Wat hij ook probeerde te doen trouwens. Hij bij het raam, ik in het midden en een derde persoon bij het gangpad was het idee, maar het werd al snel hij op de linker twee stoelen, ik half ook op die stoel en half bij mijn buurman. Gelukkig wel genoeg beenruimte wat het nog enigszins te doen maakte.

De eerste keer dat de vriendelijke stewardess langs kwam om te vragen wat we wilden drinken, bestelde de meneer naast mij een cola light. Voor mij was dit de bevestiging dat alleen dikke mensen light frisdrank drinken. En aangezien ik zelf ook te dik ben en een liefhebber ben van cola light, een verslaving waar ik niet blij van word, heb ik ter plekke besloten geen cola light meer te drinken. Nu, drie dagen later gaat dit nog steeds goed. Dus bij deze: Jaap, je hoeft geen cola te halen als ik weer thuis ben. Aan de andere kant, ik ben nog 1,5 week weg en mijn mening verandert vast nog wel de komende tijd. Zo werkt dat namelijk met verslavingen 🙁

Maar goed, ik dwaal af. Het vliegtuig bracht mij veilig naar Chicago, waar ik door de security heen mocht. Aangezien ik al in de US geweest was vorig jaar, staan mijn vingerafdrukken in het systeem. Even je paspoort scannen en je vingerafdrukken en ik was good to go. Koffer halen en dan op zoek naar mijn huurauto. Ik bleek met een busje van Avis naar het rental kantoor gebracht te worden. Preferred Avis klanten mochten er bij de eerste stop uit, de rest, waaronder ik moest nog een stop verder. Ik zag het merendeel van de mensen uitstappen bij de eerste stop, en was blij dat we nog maar met 4 mensen de bus uitkwamen bij de tweede stop. Wederom een premature blijdschap… Op mijn gemakje liep ik de bus uit, op naar het Avis kantoortje. Ik kwam als laatste binnen en dat heb ik geweten. Voor volgende keer zorg ik dat ik bij die preferred stop eruit mag, want dit is dus niet te doen. Samen met de man voor me had ik me al staan verbazen over het feit dat er bij een vliegveld als Chicago maar 2 mensen werken bij de rental afdeling en dat die 2 mensen zich vervolgens niet druk maken over het feit dat de rij alleen maar langer en langer wordt. De man voor mij had keurig een reservering en had zelfs al betaald, dus wij beiden verwachtten dat hij binnen 5 minuten met een auto buiten zou staan. Dat werkt dus blijkbaar niet zo, zelfs met een reservering duurde het nog een minuut of 20. In totaal heb ik een uur staan wachten totdat ik aan de beurt was. Mijn reservering stond netjes in het systeem, dus je verwacht snel klaar te zijn. Nu had ik in dat uur dat ik er al was al enige twijfels opgebouwd over de snelheid van het systeem, dus ik verwachtte al dat het ook bij mij niet heel soepel zou gaan. Een reservering hebben, blijkt niet te betekenen dat alles in kannen en kruiken is, ik heb zelfs nog moeten onderhandelen over de prijs van mijn auto. De prijs van de reservering is namelijk niet standaard de prijs die ze je berekenen. Als je niet op let betaal je dus al snel te veel. GPS erbij geregeld en ik kon vertrekken.

In de auto aangekomen zet ik mijn GPS aan, ik had een 2,5 uur durende rit voor de boeg, dus ik wilde toch echt wel snel op pad. Ik was lekker voorbereid, dus ik had een adres waar ik heen moest. Verder niet. Geen snelwegnummers, geen logische route, niets. Als je GPS dan niet echt werkt, heb je best een uitdaging. Via google maps op mijn telefoon een beetje gekeken of ik de goede kant op ging, maar ik was er niet zeker van. En internet in de US is niet te betalen, dus echt mijn maps gebruiken, was ook niet echt een optie. In plaats van om de stad heen te rijden wat mijn verwachting was, reed ik recht op de stad af. De file in. Op zondagmiddag. Dat leek me enigszins niet de bedoeling, dus ik de snelweg maar weer af. Ik was toen al een uur onderweg denk ik. Bij de plaatselijke Shell uitgelegd waar ik heen moest (Indiana, want zo goed was ik voorbereid..). Het meisje vond me nogal grappig, maar vertelde me dat ik echt op de goede weg was. Ik snel even naar het toilet (dat moest ik al sinds ik bij Avis in de rij stond, maar ja, je wil je plekje in de rij dus echt niet opgeven) en weer terug de snelweg op. Waar ik eerst mijn zonnebril nog op had, kon ik die al snel verwisselen voor mijn bril. Het werd donker. En net buiten de stadsgrenzen van Chicago betekent donker echt donker. Mijn GPS vertelde me niet hoe lang ik nog moest rijden, maar wel dat ik 88 mile door moest op dezelfde weg. Een lang stuk rechtdoor dus. Aangezien ik bij de Shell niet alleen naar de wc geweest was, maar ook wat te drinken gekocht had, duurde het niet lang voordat ik weer naar de wc moest. Een liter drinken in een kwartier is een slecht idee bleek later. En wc’s langs de snelweg in de US hebben ze dus niet. Zeker niet als je nodig moet. Iedere twee minuten keek ik op mijn GPS om te kijken of ik al op schoot. Uiteindelijk bleek er, ongeveer 30 mile nadat ik had bedacht dat ik echt niet langer kon wachten een benzinepomp te zitten. Met uiteraard een McDonalds. En wc’s. Ik geloof dat ik nog nooit zo blij was om te kunnen stoppen, heb nog net niet mijn wc geknuffeld. Les voor de terugweg: niet drinken, althans niet een liter tegelijk als je nog meer dan 15 mile van een tankstation verwijderd bent.

Weer terug in de auto voor wat uiteindelijk nog 50 mile bleek te zijn en ik kwam aan in mijn hotel. Toen ik daar vroeg hoe laat het was, bleek het 9 uur te zijn. Nu was ik een paar keer gestopt, maar ik kon toch geen 4 uur onderweg geweest zijn voor een rit die 2,5 uur had moeten duren? Er bleek dus ook nog een tijdsverschil tussen de twee staten te zitten. Had ik al gezegd dat ik een top voorbereiding had?

Al met al een behoorlijke trip dus. 15 uur nadat ik in Nederland in de auto stapte, was ik er eindelijk!